Der Typus der Künstlerreisen ist verändert. Glaubte Horace Vernet um 1840 in Algerien die Protagonisten der Bibel zu entdecken und Delacroix in Marokko auf die Antike zu stossen, so leben Algerier und Marokkaner inzwischen mitten unter uns und wir unter ihnen. Der exotische Ort liegt nicht mehr in der Fremde, sondern hinter der Türe nebenan. In diesem Sinne sind Künstlerreisen keine Reisen mehr in die Fremde, sondern eine Reise weg von der eigenen Gewohnheit. Der Ort gilt nicht mehr "erobert zu werden" sondern die Gemeinschaft  - Ort als Gemeinschaft, als Netzwerk, als Diskurs - Ort als Position, als Status und als Impuls.

EineWeltHaus München

Kösk, München

02.01. - 17.02.2017

 

[2017] Artist in Residence in München - Ebenböckhaus

 

 

Reeds einde 2015 hebben wij besloten om met Tentakel nieuwe uitdagingen aan te willen gaan. Een optie daarvoor was het festival ook in andere landen te introduceren. München kwam in aanmerking vanwege het feit dat het mijn thuisstad is.  Voor de start van het project had ik nog geen culturele contacten in München, maar het was duidelijk dat de stad voor mij wel toegankelijker zou zijn als andere buitenlandse steden. De juiste coöperatiepartner – het EineWeltHaus - hebben wij, met ondersteuning van het Kulturreferat München, kunnen vinden.

 

Tentakel zal plaats vinden van 30 Juni tot 2 Juli 2017. Het terrein van het EineWeltHaus is uiteraard geschikt voor het festival, omdat er een binnenhof, een groot terras op de eerste verdieping en een theaterzaal ter beschikking zal staan. Het EineWeltHaus heeft een cultuurpolitieke opdracht binnen de stad en organiseert lezingen, concerten, exposities en debatten. Hun thema voor 2017 is vooral duurzaamheid ten opzichte van de samenleving, opvang en integratie van vluchtelingen te stimuleren.

 

De artist periode in het Ebenböckhaus heeft van 02.01.2017 tot 17.2.2017 plaatsgevonden. In deze periode heeft het programma met kunst, theater en muziek zijn eerste vorm gekregen. Wij hebben contact gelegd met lokale, culturele organisaties, verenigingen en instellingen om ze uit te nodigen mee te doen en tijdens het festival eveneens activiteiten aan te bieden.

 

Tentakel is nog steeds een zoektocht naar een evenwicht tussen artistieke ambitie versus sociaal, publiek versus privaat, en instrumentalisering versus autonomie. Met de volgende vraagstelling:

 

“Welke randvoorwaarden moeten creëert worden waarin zowel kunstenaars, sociale organisaties, bezoekers als culturele instellingen niet alleen het gesprek samen kunnen voeren maar ook samen kunnen werken aan het slagen van het festival?”

 

In die zin is Tentakel een proeftuin om op deze vraag antwoorden te vinden met de intentie kunst dichter bij de mens te brengen.

 

In 2017 is het thema van het festival identiteit en het zetten van grenzen.  Een belangrijk aspect daarbij is duurzaamheid van relaties, samenwerkingsverbanden en milieu en leefomgeving.

 

Het participatieve karakter van het festival willen wij behouden. Wij zien dat in achterstandswijken sterke behoefte is, aan dit formaat van  festivals en dat dit soort evenementen de cohesie tussen de mensen stimuleert; desalniettemin is het voor Stad-Nomaden een soort evenwichtsoefening tussen interesses van (wijk)bewoners, sociale organisaties, kunst organisaties enerzijds en de verwachtingen van fondsen en de gemeente anderzijds.

 

 

 

[2012] Zürich

Mit dem Fahrrad navigiere ich durch Zürich und werfe ein Netz von Routen aus. Ich suche Indizien für den Zustand dieser Stadt.

 

Ich passiere sterile Vorgärten und Häuserfronten ohne sichtbares Leben. Neben den Eingangstüren ruhen ordentlich gestapelt Päckchen mit Papier. Sind dies die Anzeichen einer kulturellen Identität, die bereits Charles-Ferdinand Ramuz vor Hundert Jahren diagnosti-zierte?

 

« Die Schweizer sind zweifellos ordentlich, sorgfältig, pflichtbewusst, aber sie sind auch engstirnig. Sie sind aktiv, aber innerhalb ihres Territoriums; sie kapseln sich ab, weil sie auf Ruhe bedacht sind. Und kann man nicht sogar sagen, dass sie dieser Ruhe, dank der sie so fleißig an der Perfektionierung ihres eigenen Haushalts arbeiten können, alles geopfert haben.»

 

Der letzte Satz von Ramuz beginnt wie eine Frage, doch endet mit einem Punkt. Es gibt also keinen Zweifel.

 

[2010] 1maand Marxloh

 

 

During the year of the Cultural Capital of Europe Ruhr. 2010 six artists from Rotterdam were given the opportunity to work for one month in Marxloh, part of the industrial city of Duisburg (Germany).

 

The exhibition brought together seven artistic approaches to the complex and transforming agglomeration of industry and habitation in Marxloh and the surrounding Ruhr area.

 

The exhibition has been shown in Marxloh in November 2010 and at Het Wilde Weten in Rotterdam in 2011.

 

1 maand Marxloh was initiated and organized by the artists Kim Zieschang and Arnoud Schuurman.

 

ARI Pori

 

 

 

[2009] C.M. Saalfeld: Journey to Mongolia

 

In the early 1970s, the novel ‘Invisible City’ ( ‘Le città invisibili‘) by Italo Calvino was published in Italy. With my first exhibition in 1997, already someone drew comparisons between Calvino’s novel and my first publication ‘Zeichenhäfte’. It was a booklet, in which I combined drawings and text fragments about houses. Calvino’s novel is a collection of prose poems, without a linear narrative structure.The poems are embedded in a kind of frame story: Marco Polo, the great Venetian traveller to Asia during the late 13th century, reports to the aging Mongolian monarch Kublai Khan, about the cities he has visited in Khans extensive empire. Each poem briefly outlines a (fictional) city. Each city embraces a poetic picture of a certain geographical, historical, social or human situation. The text fragments condense into an oppressive panorama, a threatened world that becomes more and more similar to our contemporary one.

 

My journey to Mongolia in 2009 was my first visit to Asia. In contrast to Marco Polo’s story, nobody really wanted to know where I came from, or where I had been. Mongolians invited me into their world, which is strongly determined by rituals. If you enter a Mongolian tent, you find the safety of by-gone times, the changes of the world have left the form of the tent untouched.

 

However, Mongolia is a developing country, and reminded me of the basic needs of existence, like safety, welfare and relationships. Developing countries and Western welfare states could learn from each other: on the one hand, to make sure that basic needs are fulfilled, and on the other, to remind us of what basic needs actually are. These thoughts were the starting point for my works, Felt Tapestries and The Sentinel. The felt tapestries denote the Mongolian tradition of felt making. Felt is still used for covers for portable Mongolian gers, carpets and cloth. Felt suggests protection and warmth, but the German word for felt (Filz) is also a synonym for cronyism. The drawings, which are felted into the tapestries, depict architectural motifs and refer to sketches I made during my stay in Mongolia.